Springtrap

Cóż... Nie było tak źle. Zareagowała całkiem... Znośnie.  Opętane, huh? Cóż to... Całkiem dobre określenie.
- Po prostu nie jest.... Nie chcę by ktoś widział co mam w środku...
Taka prawda. Poza tym nikt by chyba nie chciał zobaczyć rozkładających się, od dość sporego czasu, zwłok prawda? Zastanowiłem się chwilę nad jej pytaniem. Czego ja tak właściwie chcę?
- Nie zamierzam... Ja zaczynam "straszyć" dopiero trzeciej noc. No chyba, że coś mi "odpierdoli", a to rzadko się zdarza.  - Dodałem.
To też prawda. oraz lepiej i idzie panowanie nad sobą, zwłaszcza kiedy nie widzę swojego odbicia. Poszedłem w ślady Michi i usiadłem pod ścianą przy której stałem. Na jej ostatnie słowa nic nie powiedziałem bo nie wiedziałem co. Przecież nie powiem jej, że to ja jestem mordercą. Dlatego też siedziałem w ciszy, nie wiedziałem za bardzo co powiedzieć. A tak bardzo się nakręcałem na rozmowę... Jestem żałosny.