Gdy zobaczyłam delikatny uśmiech na jego twarzy, miło mi się zrobiło. No, no, w końcu uśmiechający się normalny sposób koszmar, tuż to rzadkość!
Wysłuchałam chłopaka, po czym chwile się zastanowiłam nad tym, czy to zrobić czy nie.
Nie miałam za dużo czasu, spojrzałam na dziewczyny w oddali, a potem na chłopaka z lekkim grymasem na twarzy, nie że z obrzydzenia czy coś, tylko tak, bo nie wiedziałam co zrobić.
- Mogę to zrobić, ale na szybko to nie będzie trwały efekt - powiedziałam po krótce do chłopaka.
- No nie wiem Fona, jak chcesz - powiedziałam, po czym złapałam go za nadgarstek i pociągnęłam za scenę, poszukałam blachy, tego takiego meszku i paru innych drobiazgów, po czym wzięłam się do roboty. Zajęlo mi to z pół godziny, jednak jak wspomniałam...
- A więc jak już mówiłam... Może Ci się to zepsuć w każdej chwili, teraz nie mam to tego głowy Fona, sorki memorki - powiedziałam i wzruszyłam ramionami i rzuciłam śrubokrętem gdzieś w bok.
- Mogłeś przyjść wczoraj, a teraz ja zmykam.. do zobaczenia! - powiedziałam i pobiegłam do dziewczyn.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz